Een stem voor Poetin, een stem tegen Europa...

Nederland ontwaakt. Langzamerhand doemt het licht der democratie op aan de horizon, waarop het zich verspreidt over de vele boomtoppen die ons vaderland kent. De lucht is fris en er is geen wolkje aan de lucht in dit democratische walhalla waar binnenkort een referendum zal plaatsvinden. Het is nog maar discutabel of überhaupt 30% van de stemgerechtigden zal komen opdagen, maar ze hebben het recht en daar draait het om! Er waait een briesje door dit wereldlijke paradijs, een flyerende Alexander Pechtold moet zijn folders goed vasthouden. Met zijn grote hypnotiserende hondenogen en zijn keurig gekamde haartjes, verleidt hij de passanten om in te stappen bij zijn bakfietsen-electoraat van naïeve, besluiteloze tweeverdieners met een (nog) ongetemde levenslust en onvoorwaardelijke pro-Europese houding.

Massagrafrede

Het is afschuwelijk, we leven mee met de slachtoffers en het is een laffe en moorddadige daad. Rutte heeft een persconferentie gehouden, op zijn A4-tje stonden deze zalvende woorden geschreven. De pers noteert en het volk hoort het aan. Helpen deze woorden iets? Het is als een kinderpleister voor een oorlogswond; de intentie is goed, resultaat niet direct zichtbaar. We kunnen wel waakzaam zijn en proberen om terroristen voortijdig in de kraag te vatten, maar is het wel mogelijk om dit soort aanslagen te voorkomen? Met de terreur in Brussel is weer duidelijk geworden dat het bijna onmogelijk is om al het gevaar buiten de deur te houden, zelfs op een goed beveiligde plaats als een vliegveld. Met een aanslag in de ondergrondse proberen terroristen de fundamenten aan te tasten waar de West-Europese samenleving op gebaseerd is: vertrouwen. 

Verstopeieren

“De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier”. Dit citaat uit het Koningslied, dat getuigt van creativiteitsarmoede en het ondermijnen van de schoonheid der Nederlandse taal, kwam in mij op toen ik Wilders voor de rechter zag staan. Hij was aanwezig bij een proefzitting deze week in een rechtszaal bij Schiphol. Hij hield een speech over de veiligheidsmaatregelen die getroffen moeten worden om hem in leven te houden en hij vroeg de rechters om een eerlijk proces. De rechters, waarvan een enkeling bedenkelijk keek alsof hij al een wraking tijdens de proefzitting zou verwachten, probeerden op te maken wat er hen eigenlijk verteld werd: spreek mij vrij, anders is dit proces niet eerlijk.