Coca-Cola fabriek

De Nederlandse premier wandelt door het Coca-Cola hoofdkwartier in Atlanta. Hij begrijpt dat het wellicht een beetje knullig overkomt, maar het is niet anders, dit bezoek was immers al een paar jaar gepland. Eigenlijk zou de Nederlandse premier naar de Budweiser fabriek gaan, maar toen de Amerikaanse functionarissen een paar jaar geleden Balkenende het witte huis zagen binnenschuifelen, dachten ze dat frisdrank wellicht iets passender zou zijn. En terwijl Rutte zijn derde glas kindercola achter de kiezen heeft, pleegt hij een belletje met de staatssecretaris. Dat doet hij namelijk elk uur. Althans, dat zegt hij.

Er is namelijk iets aan de hand in Nederland: de vluchtelingen-crisis heeft een toppunt bereikt. Ze hebben de meest onervaren staatssecretaris de zwaarste klus gegeven en daarmee reist hij door het land. Als een verkeersregelaar van een overvolle parkeerplaats probeert hij bussen met vluchtelingen naar lege plekjes te begeleiden, het kan immers niet anders. En de premier wordt gemist, want men verwacht immers leiderschap in zware tijden. Vandaar dat Rutte, naar eigen zeggen, elk uur met de staatssecretaris belt. Wie belt er nou om het uur met iemand? Die hoeveelheid is zelfs voor de gemiddelde stalker buitenproportioneel. Ik begrijp dat er met enige regelmaat contact moet plaatsvinden om op de hoogte te blijven van de situatie, maar dit is niet normaal! Alleen geliefden met prille, beginnende relaties bellen zo frequent… wellicht verklaart dit het een en ander.

En terwijl de crisis nog in volle gang is, prijst de koning op een voorzichtige wijze de Syrische cultuur. Zo laat hij weten dat de Nederlandse cultuur andere culturen kan verrijken, maar dat het ook andersom geldt. Oftewel: wellicht kan deze vluchtelingen-crisis naast tal van nadelen ook een aantal culturele voordelen brengen. Er zijn Nederlanders die Syriërs in huis hebben genomen, waarschijnlijk omdat ze hetzelfde van mening zijn. Waarom laat de koning niet een stel Syriërs in een aantal leegstaande paleizen trekken? Er kunnen heus nog wel een paar extra containers bijgebouwd worden en we bouwen een paar paleizen om tot asielzoekerscentrum. Paleizen die van alle gemakken voorzien zijn; vluchtelingen kunnen zich vergapen aan de jachttrofeeën van Bernhard, de pakken van Willem III en de rukblaadjes van de toenmalige prins bier. Er is echter een reden waarom die oude paleizen totaal niet geschikt zijn voor opvang: ze hebben geen Wifi. En als je aan het comfort van een vluchtelingenboot gewend ben, dan mag er natuurlijk geen Wifi in het verblijf ontbreken.

Een dikke BMW rijdt door het noorden van ons land, op de achterbank zit een eenzame man te telefoneren “Ja, is goed schat, geniet ervan. Ja hartstikke mooi, doe Obama de groeten. Kusjes, doeg doeg!”. De auto staat plotseling stil. “Wat is er aan de hand?” vraagt de staatssecretaris. “Geen idee” zegt de chauffeur “misschien is dat normaal in Drenthe, dat de boeren zo laat hun koeien van weiland laten wisselen”. Nadat de mistlampen waren aangezet bleek het dat een vrouw voor de BMW stond. Een politieagent in burger probeert de vrouw te verwijderen, die na een klein rukje zeer snel op de grond terecht komt, terwijl ik dacht dat men sinds die aardbevingen wel weer wat steviger op de poten stond in het noorden. De vrouw viel op de grond waardoor haar shirt omhoog getrokken werd en een magma-achtige substantie de putten in het wegdek vulde. De onderbuik van Nederland is nooit zó zichtbaar geweest.

Het nieuws, de kranten en het internet staan vol met alles over de vluchtelingen. Opiniestukken vliegen je om de oren en wanhopige koppen schreeuwen deze crisis van zich af. De Duitse politie liet bijvoorbeeld weten dat ze veel te weinig manschappen hebben om de vluchtelingen-crisis in goede banen te leiden. Toen een woordvoerder echter vertelde dat de vluchtelingencrisis “De grootste uitdaging sinds WOII” is, had ik het cynische gevoel dat de Duitsers het vluchtelingenprobleem op beproefde wijze zouden willen oplossen. Ook is er op internet volop steun voor de vrouw die voor de auto van Dijkhoff stond. Ik hoef de reacties op het internet niet te lezen, want je kan zo wel bedenken hoe zo’n discussie eraan toegaat: “Ja die vluchtelingen; je geeft ze een vinger, maar ze grijpen je hele hand. En alleen de mannen hé, want die vrouwen mogen je geen hand geven!” Een ander roept weer “Ja ik woon naast een AZC en ik vertrouw het voor geen meter. Vroeger liet mijn dochtertje van 13 de hond nog weleens uit, maar dat doen we nu niet meer. Je weet nooit wat ze met die hond van plan zijn!” Rutte zet zijn colaglas neer, “My country needs me!” schreeuwt hij tegen een Coca-Cola medewerker. Waarop hij in het vliegtuig verdwijnt. 

Verenigde Wanhoop

Een volgeladen hal met smokings. De sfeer is allesbehalve ontspannen. In deze zaal zullen de gouden kalveren worden uitgereikt. Acteurs hangen aan de bar en actrices scharrelen als een stel plofkippen rond; dit is immers de avond van hun leven. En terwijl de egocentrische wezentjes in het pluche zitten in afwachting het euforische moment dat ze zich op een chaotische wijze een weg richting het podium kunnen banen en klunzig zeggen dat ze geen speech hebben voorbereid, maar toch even snel 6-A4tjes hebben volgeklad “voor het geval dat”, besef ik dat deze prijs eigenlijk helemaal nergens over gaat. Als je zelfs in Nederland geen prijs kan winnen voor de beste film, waar dan wel? Nederland is het onderontwikkeldste filmland van de westerse wereld, dat hele gouden kalf is een opgezette illusie waardoor Nederlandse filmmakers moeten denken dat de Nederlandse filmwereld serieus te nemen is; we willen maar al te graag meespelen met de grote jongens.

En wie die grote jongens zijn, dat maakt ons niet uit. Zelfs wanneer het een organisatie betreft die Saoedi-Arabië erg hoog heeft zitten, staan we te popelen om deel te mogen nemen. Nederland zou dolgraag een plaats willen innemen in de VN-veiligheidsraad. Dit is na de ramp met de MH-17 noodzakelijk, zo oppert de koning die van stal is gehaald om een verpletterende indruk achter te laten. Alhoewel ik denk dat men er niet in slaagt om Nederland lid te maken van de veiligheidsraad, heeft het natuurlijk wel iets tragisch. Nederland zou een “uitstekende” kandidaat zijn i.v.m. het aantal “vredesmissies” waar we aan hebben deelgenomen, daar is de naam “Karremans” uiteraard niet gevallen. Bovendien, wie wil er lid worden van een kliek die Saoedi-Arabië verantwoordelijk stelt voor de mensenrechten? Het is voor Saoedi-Arabië de perfecte manier om haar eigen “schoonheidsfoutjes” in relatie tot de mensenrechten te verdoezelen.

Men lijkt overigens steeds minder principieel te worden; waarom zou je kritisch doen, als het ook makkelijk kan? Het lijkt één van de haken en ogen die onlosmakelijk aan het neoliberalisme verbonden zijn. Blijf kritisch tegenover machtige landen en maak ze geen onderdeel van een democratisch orgaan; men moet voorkomen dat de VN de FIFA van de internationale gemeenschap wordt. Zoals in de column van Hertzberger in NRC Handelsblad te lezen is telde 2014 1 resolutie over Noord-Korea en 14 over Israël; hoe kan iemand dat nog langer serieus nemen? Aan meebuigen komt ook een eind; wanneer meisjes van 13 jaar oud richting asielzoekerscentra komen omdat Nederland in het buitenland gesloten huwelijken erkend (ook wanneer minderjarigen betrokken zijn), moet de grens tussen culturele vrijheid en westerse normen & waarden getrokken worden.

En terwijl Nederland als een klein kind op het partijtje van de populairste jongen uit de klas uitgenodigd wil worden, baart het de VS grote zorgen dat Rusland aan het huishouden is in Syrië. Dat kan namelijk nooit de bedoeling zijn; als er één land is dat de vrijheid komt brengen is het Uncle Sam, en daar kan men de moderne tsaar niet goed bij gebruiken. Poetin vecht namelijk aan de zijde van Assad, om te zorgen dat die stevig op zijn troon kan blijven zitten; hierbij zouden er door Russisch toedoen veel burgerslachtoffers vallen. Alhoewel er nog niet duidelijk is in hoeverre dit burgers of rebellen zijn, is het natuurlijk voor het eerst dat de VS zich bekommert om burgerslachtoffers; volgens hen is dat nou eenmaal het bijproduct van invallen in het buitenland. De wereldpolitiek is in de afgelopen 10 jaar niet zo nadrukkelijk aanwezig geweest als nu.

En terwijl Obama, de laatste verstandige president van de VS voor een lange tijd, zijn termijn uitzit, staan de republikeinen schreeuwend aan de poorten te rammelen. De president zucht, deze week was de VS getuigen van de zoveelste schietpartij dit jaar. Ze zijn van regelmatige incidenten ontpopt tot een bijna wekelijkse traditie. En terwijl Clinton enkel werkt aan het opbouwen van een “betrouwbaar” imago, schreeuwen de republikeinen moord en brand. Donald Trump schreeuwde al uit dat de docenten ook maar wapens moeten hebben en Jeb Bush reageerde op een mogelijk wapenverbod met een aparte uitspraak: dan moeten we ook zwembaden sluiten omdat kinderen erin kunnen verdrinken. Dit soort weken zetten je aan het denken: hoe ziet de wereld er over een jaar of tien uit?

Volksplagen

Martin Winterkorn keek met lede ogen in de camera. Zijn duivelse meesterplan is in duigen gevallen; Volkswagen heeft de boel de hele tijd opgelicht. Hij rochelt een paar woorden op waarvan het hem in een cursus eens is verteld dat ze nederig, meelijwekkend en verontschuldigend overkomen. Ze waren in korte tijd uit het brein ontsproten en met bibberende hand op het papier gekalkt. Eén ding was duidelijk: Winterkorn moet weg. En terwijl de CEO door de gangen van het Volkswagen hoofdkwartier liep, kwam hij al een paar nietsnutten tegen die stonden te springen om hem op te volgen. Als een nieuwe, Duitse leider geen schoon schip kan maken, dan kan niemand het. Winterkorn liep de trappen af, richting de spelonken van het hoofdkwartier: de garage. Hij reed hij vol gas richting zijn luxueuze woning waar hij van lagerwal de wind in de zeilen zal proberen te krijgen. Of hoe men dat tegenwoordig zegt: een nieuwe uitdaging aangaat.

Winterkorn wordt wakker. Aan de hoeveelheid lege wijnflessen te zien is het geen gemakkelijke avond geweest. Winterkorn staat in zijn VW-pyjama voor de spiegel en verzucht: zo heeft de Führer het toch nooit bedoelt; hij zou zich doodschamen. En alhoewel de oud-CEO goed kan vertoeven in zijn woning, komt er een moment waarop de boodschappen-bezorgservice niet meer volstaat: het tostiapparaat is stuk. En nadat Winterkorn met zijn Volkswagen diesel keihard wegscheurt en giftige dampen achterlaat die zelfs voor Duitse begrippen buitenproportioneel zijn, komt hij al vrij spoedig in de buurt van het dichtstbijzijnde dorp. Daar komt hij een winkel binnen waarvan de eigenaar een klein snorretje onder zijn neus had omdat zijn scheerapparaat ermee ophield nadat hij de zijkanten van zijn snor had afgeschoren en zijn rechterarm zit stijf in het gips (waardoor hij er elke keer als hij in het café een biertje wilt bestellen, hij eraan wordt herinnerd dat zijn vader fout was geweest in de oorlog). Een gloednieuw tostiapparaat werd uitgezocht. Heeft u ook een bonnenboekje? Vroeg de winkelier. De CEO moest zich even bedenken voordat hij tot de conclusie kwam dat het waarschijnlijk om een spaarkaart ging.

Ondertussen is men in Nederland druk bezig met de aanschaf van twee schilderijen van Rembrandt. Pechtold staat trots te kijken hoe hij samen met zijn kornuiten de twee meesters het land in probeert te krijgen. Het is overduidelijk nodig om de aandacht even af te leiden, burgerinitiatief GeenPeil wil namelijk een raadgevend referendum organiseren en dat dreigt een succes te worden. En D66 mag dan wel bij uitstek de partij zijn die groot voorstander van referenda is; Pechtold is wat minder enthousiast wanneer het referendum over Europa gaat. De vrees bestaat namelijk dat kiezers zich uit zullen spreken tegen een associatieverdrag met Oekraïne, en dat kan de eurofiele droom van een “Verenigde Staten van Europa” gruwelijk verstoren. Zijn de democraten-66 alleen in voor een referendum wanneer ze zeker weten dat de uitkomst voor hen gunstig zal zijn?

Verder heeft Rutte gesproken over ontwikkelingsdoelen bij de VN. Naast een speech had hij ook nog de kans om nog even met Bono te babbelen over de toekomst van de wereld. Want als iemand weet waar het met de wereld naartoe moet, dan is dat Bono. Ik denk niet dat Rutte zo kritisch is over zijn gesprekspartners, aangezien hij al lang blij is dat hij even de monsterlijke bedragen die het koningshuis verslindt hoeft te verantwoorden. We mogen dan wel denken dat het bij Volkswagen een stelletje oplichters zijn. Wie onderhoudt de boot van Beatrix? Ze vragen 95.000 euro per jaar om dat geval drijvende te houden. Waarom zou de Nederlandse staat een boot moeten onderhouden van een koningin die toch niet meer met een kabinet in zee moet.

Terwijl de voormalig CEO met een tostiapparaat onder zijn arm de winkel verlaat, duikt er een fotograaf op van BILD die de eerste foto van de uit de publiciteit gevluchte CEO schiet. De flits van de fotograaf was fel, maar het deerde Winterkorn niet, dit alles was immer van tevoren afgesproken met zijn advocaat. Winterkorn heeft het loopje voor de fotograaf nog even 4 keer overgedaan zodat het een goede scherpe foto wordt en het logo van het tosti-ijzer goed in beeld is, zodat hij dat merk ook direct om zeep geholpen wordt. Nu kan de oude baas genieten, de jacht om “de eerste foto” is weg.