Bruggen Slaan

Het is al half drie in de ochtend. Toch is het groepje Nederlandse jongeren nog vrolijk aan het “stappen”. Ze strompelen en struikelen van de ene, naar de andere helft van het eiland. Dat strompelen is niets nieuws, dat deden ze ook in de vorige jaren dat ze naar dit Griekse eiland gingen. Als je namelijk slechts twee weken hebt om je zo lam te drinken dat je er weer een heel studiejaar tegenaan kan, moet men niet zo kritisch zijn op de manier waarop men zich probeert voort te bewegen. Maar dat struikelen is een nieuw verschijnsel in deze “vakantie”. Dit jaar struikelen ze namelijk voor het eerst over de vluchtelingen die overal op straat rondhangen. Niet te geloven! Spreekt één van de vakantievierders uit. Je kan tegenwoordig al niet eens meer onbezorgd comazuipen. Die mensen die hier liggen, levensgevaarlijk! De boten liggen voor het eiland in de rij om gered te worden.

We mogen dan zeer kritisch kijken naar de Grieken omdat ze er niet in slagen om de vluchtelingenstroom een halt toe te roepen. We moeten ook begrijpen dat ze daar niet de financiële middelen voor hebben. Daarnaast lijkt Europa ook niet te willen tornen aan het verdrag van Schengen, het verdrag dat ervoor zorgt dat er vrij verkeer van goederen en personen binnen de EU is. Maar de realiteit heeft dat verdrag inmiddels ingehaald. De vluchtelingenstromen nemen alleen maar toe en we kunnen totaal niet reguleren hoeveel vluchtelingen er per land worden opgenomen. We moeten de binnengrenzen wel strenger bewaken als we dit probleem in de hand willen houden. De zuidelijke landen van de Europese Unie zijn namelijk gewoonweg niet in staat om vluchtelingen op te vangen en/of terug te sturen. Zolang we de binnengrenzen open zullen laten, riskeren we een grote chaos.

Vele kilometers verder, ver van de rubberen bootjes vandaan, ligt een gepensioneerde man in een half dichtgeknoopt overhemd in zijn kleine jacht te dobberen. Hij ligt in Alphen aan den Rijn. In het eerste half uur dat hij wachtte, vermaakte hij zich wel. Hij lag met zijn pas ingekochte Thaise vriendin een beetje steenkolenengels te brabbelen, terwijl zijn gerimpelde worstenvingers naar de champagnekoeler graaide en hij af en toe op zichzelf proostte. Toen dat half uur was verstreken, hoorde hij echter van zijn stuurman dat er een brug op de huizen was gevallen. Toen hij de stuurman vragen aankeek waarom hij met dat soort Man-Bijt-Hond-nieuws gestoord werd, vertelde de stuurman dat de reis daarom niet vervolgd kon worden. De man werd witheet. Hij begon te schreeuwen, hij begon zijn glas stuk te smijten en te stampen op de grond. Toen huilde hij en vroeg hij om zijn hartritmepillen, waarop zijn Thaise vrouw instinctief zijn broek begon open te knopen. De gepensioneerde man keek door een verrekijker naar de ravage verderop. Hij voelde zich net een arme, kansloze bootvluchteling.

Het was een onvoorstelbaar moment. Het land stond even op zijn kop. Een brug die op huizen is gevallen? Het zijn van die dingen waarvan je het gevoel hebt dat ze vanzelfsprekend goed gaan. Want men huurt daar professionals voor in en het zal wel talloze keren uitgedacht zijn. Toch ging het mis. Het 9/11 gevoel leek even te heersen. Mensen vragen nog net niet aan elkaar: “Waar was jij toen de tweede hijskraan omviel?”. We mogen van geluk spreken dat er geen menselijke slachtoffers zijn gevallen bij deze ramp, Magere Hein kon slechts de hond in de pot vinden. Op zo’n moment vraag ik me toch af wat er door de hoofden heengaat van de mensen die op de ponton stonden. Ik vermoed een hoop woorden die niet voor herhaling vatbaar zijn.

De stofwolken waren inmiddels verdwenen. De rotzooi en de ravage werd toen pas echt duidelijk. In Japan waren ze deze week de slachtoffers van de atoombom op Hiroshima, 70 jaar geleden, aan het herdenken. Dit stukje Alphen zag eruit alsof ze er net door getroffen was. Alle media waren er als de kippen bij, van deze spectaculaire ramp moest bijzonder goed verslag gedaan worden. Tot hun diepste spijt moesten de media constateren dat er niet veel slachtoffers waren gevallen. De Telegraaf deed de chocoladeletter-kop “Weer bloedbad in Alphen” maar even in de kast, wachtend op de volgende ramp.

Poetins Pride

Ik liep vandaag door het bos. Het was zo’n wandeling die je hoofd even kan leegmaken om hem daarna weer langzaam vol te laten stromen. Ik dacht na over het conflict in Oost-Europa. En in hoeverre Poetin bang zal zijn van de flitsmacht die in Europa opgezet is. Europese landen hebben zich namelijk verenigd om een vuist tegen Poetin te kunnen maken. Hij zal niet ongestraft andere landen (in)direct binnen kunnen vallen. We zouden Poetin met de Europese flitsmacht moeten laten zien dat hij niet kan doen en laten wat hij wil. Het Russische wapenarsenaal was onlangs vernieuwd en er was zelfs een nieuwe tank ingekocht. Rusland geeft (ondanks economische moeilijkheden) belachelijk veel geld uit aan het leger. En toen begon ik me af te vragen wat wij eigenlijk te bieden hebben. Duitsland heeft een aardig leger, Engeland een redelijk leger en Frankrijk moet hopen dat de Russen niet zover komen.

Voordat ik mij kon afvragen hoe het met de Nederlandse strijdkrachten stond, sprongen vijf volwassen mannen uit een bosje en hielden gebogen takken in hun handen waarop ze heel hard “pauw” “pauw” “pauw” riepen. Al snel ontstond er een conflict wie er wel en wie er niet “dood” en/of geraakt zou zijn. Daarna werd er vanachter een struik een granaatappel gegooid die als mortier moest functioneren. Vervolgens kwam er een Nederlandse legerofficier achter een boom vandaan die zei: “Jongens, de training is over, goed gewerkt mannen zo krijgen we die rooie honden wel” Ik bevond mij midden in een militaire oefening zonder kogels, want die zijn op.

Nederland zou een andere bijdrage moeten leveren. We kunnen nog zoveel geld in defensie proppen, maar we zullen niet zo snel een indrukwekkende krijgsmacht worden. Ik stel voor dat we een grote schepen naar Rusland sturen die in eerste instantie de handelsboycot zouden doorbreken maar die uiteindelijk vol zitten met de jongens van de Gay Pride. Zo varen ze verstopt in het schip door Moskou al wachtend totdat ze Poetin, die hen opwacht, een knuffel kunnen geven. En zo wordt Rusland geconfronteerd met een sterk staaltje westerse propaganda. Wanneer Poetin de handelsboot aan ziet meren, krijgt een warm onthaal die zijn gelijke niet kent. Een pershomo met een telelens in zijn broek maakt een prachtfoto en Poetin staat wereldwijd voor lul. Daar kan geen AK-47 tegenop.

Waar sommigen mensen munitie nodig hebben en er niet over beschikken, hebben andere mensen munitie terwijl ze het beter niet kunnen hebben. Wie vraagt u zich af? Poetin, Kim Jong-Un en uiteraard een tandarts die een gaatje in zijn hoofd heeft. Er is enorme ophef over deze jachtpartij ontstaan en terecht. Woorden schieten tekort, hoe heeft die man zo idioot kunnen zijn. Wie is er nou zo stom om 50.000 euro te betalen om een leeuw dood te schieten. Dat moet toch veel goedkoper kunnen! Ik denk dat de prijs/kwaliteitsverhouding in naburige landen veel beter is dan die in Zimbabwe. Mijn excuses, ik schiet een beetje door. Uiteraard is het belachelijk dat deze idioot een leeuw doodschiet voor zijn eigen plezier. Maar het is toch bijzonder om te zien dat de westerse media zich meer druk maken om een leeuw terwijl Boko Haram dagelijks tientallen mensen afslacht. Maar ach, de wereld heeft het maar opgegeven om zich over mensenlevens druk te maken, daar kan men immers toch niets aan doen…

Ik loop inmiddels bergafwaarts, ik heb de militaire oefening achter mij gelaten. De mannen zitten nu in een greppel gevulde koeken te eten en Cup-A-Soup te drinken terwijl ze de overwinning op de “vijand” vieren. Ik loop een dal in, alsof ik afdaal in het Chinees-economische dal. De China heeft laten zien dat het niet eeuwig kan groeien. Het land staat aan de rand van een economische afgrond. Het volk heeft massaal zitten beleggen zonder ook maar enigszins verstand te hebben van de beurs. Daarnaast is China lang niet zo aantrekkelijk voor de multinationals als het 10 jaar geleden was. De Chinese draak is verouderd en begint na een bijna oneindige groei, toch wat te krimpen. Het land zal vervolgens achterblijven met de littekens van een verwesters land in economische misère: Een opstandige(re) bevolking, ernstige milieuvervuiling en een krimpende economie. Een pijnlijk eindresultaat van een halve gouden eeuw. 

Koerdenleed

De mens is van nature een overlever. En wie niet kan overleven, zal niet overleven. Dat is wat we “het recht van de sterkste” noemen. De mens toonde in de beginfasen van zijn bestaan geen mededogen met zijn soortgenoten. Nadat de sociale banden ontstonden en de mens zijn naastenliefde ontwikkelde, begon men zich om de ander te bekommeren. En langzamerhand heeft zich dat ontwikkeld tot organisaties als Amnesty International en andere actiegroepen die zich elk onrecht in de wereld erg aantrekken. We zien echter ook dat de afnemende maatschappelijke betrokkenheid en de toenemende gemakzucht ertoe leiden dat we niet immer bereid zijn om vrijheid en gelijkheid te vuur en te zwaard te verdedigen. Wanneer westerse landen een confrontatie moeten aangaan die mogelijk de handelsbelangen schaadt, heeft men zand in de ogen.

We zijn altijd al geïnteresseerd geweest in volken die door een grote overmacht onderdrukt worden. Het begon al bij het joodse volk dat in Egypte gebukt ging onder de tirannie van de farao, u kent het Bijbelverhaal “De Exodus” wellicht wel. De joden waren slaven omdat het een volk was zonder land, er was dus niemand om de belangen van het joodse volk te behartigen. Dan degradeer je als volk al snel tot slaaf of zondebok (zoals vooral in de middeleeuwen en begin 20^e eeuw het geval was). Pas wanneer een zwervend volk een land toegekend krijgt, krijgt het een gezicht. Een gezicht dat “nee” kan schudden wanneer er inbreuk wordt gemaakt op de belangen en rechten van het volk.

En na jaren van vervolging, beschimping en tweederangs burgerschap, heeft het joodse volk inmiddels een gezicht gekregen: Israël. Het is dan een gezicht vol onvolmaaktheden en dat volgens sommigen een drastische facelift moet ondergaan (ik had hier een licht-antisemitische grap over een neuscorrectie kunnen maken), maar het joodse volk heeft een bodem waar ze de wortels van haar stambomen in te planten. Toen de internationale gemeenschap dacht achterover te hangen nadat het joodse vraagstuk in 1947 opgelost leek, hebben we tot op heden tenminste één volk over het hoofd gezien: de Koerden. Het volk dat in het Midden-Oosten, verspreid over verschillende landen, leeft. Het heeft nergens zijn thuisbasis gevonden.

Alhoewel de Koerden in eerste instantie geen land nodig lijken te hebben, lijkt de noodzaak voor een eigen land te groeien i.v.m. de onacceptabele wijze waarop Turkije met deze minderheid omgaat. Koerden zijn in Turkije nooit voor “vol” aangezien. Ze werden niet gezien als gewone turken en de verwachte komst van Koerdistan na de eerste wereldoorlog, bleef uit. Alhoewel ik de gewapende strijd van de PKK als een kansloos bloedbad zie, kan men zich afvragen in hoeverre er ruimte is om te praten als men weet dat de Turkse regering vaak beweerde dat de koerden niet bestaan en het tot 1991 verboden was om Koerdisch te spreken. Dat versterkt de dialoog niet. De PKK werd op velen terrorismelijsten geplaatst maar diezelfde organisatie wordt nu op een voetstuk gezet. Waarom? Omdat ze (mee)vechten tegen IS. De VS vliegt, op veilige afstand, wat rond met op afstand bestuurbare vliegtuigjes en de Koerden knappen het vuile werk op aan het front. Het eens zo gehate Koerdische onafhankelijkheidsleger krijgt vanuit alle hoeken en gaten steun. Westers gemakzucht? Ik denk het wel. Men heeft het in Nederland niet graag over de Koerden, wellicht omdat ze de Turkse gemeenschap niet voor het hoofd willen stoten. Jarenlang zijn de Koerden meesterlijk genegeerd en nu worden ze gesteund omdat ze toevallig dezelfde kant op schieten.

De strijd tegen IS is al een lange tijd gaande en zal ook nog een lange tijd plaatsvinden. Het is de etterende puist die is ontstaan door het mislukte buitenlandbeleid van president Bush. Het resultaat is een terroriserende samenleving waar de middeleeuwen modern bij afsteekt. Een samenleving waar vrouwen amper rechten hebben en waar lijfstraffen niet ongebruikelijk zijn. Een internationale coalitie, waaronder westerse landen en het Koerdische leger, vecht tegen deze mensonterende radicalen. De Turken hebben zich lang afzijdig gehouden, maar nu grijpen ze in. De turken vechten mee, het zou een eerste samenwerking met het Koerdische leger kunnen betekenen; zij aan zij tegen de vijand. Maar nee. Het Turkse leger valt de PKK aan met raketten als vergeldingsactie voor een aanslag door de PKK, die aanslag is uiteraard op geen enkele manier goed te praten, voor extremisten geldt immers geen enkel excuus. Hoe dan ook: een dialoog is weer eens de mond gesnoerd.