Zomergast Rutte

Mark Rutte is te gast in het programma Zomergasten van de VPRO. Rutte zit hier duidelijk met een reden; hij mag in het een-op-een interview de helft van de zetels vullen, en hoopt dat na de verkiezingen in maart ook in de Tweede Kamer te doen. Het kijkcijferniveau van Zomergasten mag dan niet torenhoog zijn, maar Rutte heeft iets goed te maken met het intellectuele deel van het electoraat. Rutte liet zijn hoofd nog weleens zien bij RTL Late Night, danste met een glitterstrikje bij de Toppers en bedankte Albert Verlinde ‘namens heel Nederland’ voor 15 jaar RTL-Boulevard. Dat zijn drie redenen voor de kiezers om nog eens te kijken wat de overige partijen te bieden hebben. Het geflirt met de hossende massa zal niet op elke golfbaan in Nederland op grote instemming hebben kunnen rekenen, dus Zomergasten biedt uitkomst. Het programma wordt als een van de pareltjes van de publieke omroep gezien; het zou onmogelijk zijn om een marathoninterview te houden voor het zappubliek van de commerciële zenders. En daarom mag Mark Rutte een verkiezingsspot van drie uur houden. Een andere partij zou zoiets nooit kunnen overtreffen bij de zendtijd voor politieke partijen.

Pretpark-Perikelen

Een krakende deur in Michigan komt langzaam in beweging en wordt na het betreden van het huis zorgvuldig afgegrendeld met een drietal sloten. Een oude schoonmaakster strompelt de krakende trap af. De treden zijn niet bepaald moeilijk te trotseren voor de modale mens, maar deze vrouw heeft inmiddels al heel wat traptreden doorstaan in haar 69-jarige bestaan, en dat knaagt aan de mobiliteit van de mens. Wanneer ze beneden is, slaakt ze een zucht. Een zucht van fysieke en lichamelijke pijn. In haar linkerhand houdt ze een krant vast die ze op te keukentafel legt. De moordpartij in Dallas druipt als tot inkt verworden bloed van de pagina’s. De schoonmaakster, die een donkere huidskleur heeft, is net thuis gekomen. Ze wist haar hele leven wat ze moest denken; van Martin Luther King’s zijn speech, van Rosa Parks’ standvastigheid, de rellen in Los Angeles en van het presidentschap van Barack Obama. Maar nu weet ze het even niet meer.

Gefragmenteerd-Brittannië

Engeland ontwaakt en de kiezers blijken zich later pas te beseffen wat ze met hun stem hebben aangericht. Een Brexit; velen hebben nu al spijt van hun anti-establishment-stem. Misschien was Cameron niet gepassioneerd genoeg in zijn campagne? Misschien schoot Labour-leider Corbyn tekort door niet prominent in het remain-kamp te manifesteren. Misschien vertrouwde ze Nigel Farage en zijn alles-zal-wel-meevallen boodschap tegen beter weten in. Hoe zal het lopen? Vraagt de kiezer die zijn stem betwijfelt zich af. Misschien valt het ook wel mee en kan Engeland na een Brexit weer met gemak handeldrijven. Het zou ook kunnen dat dit vergezicht slechts een drijvende roze wolk is waarvan enkel Farage heeft voorspeld dat die boven Engeland zal gaan hangen.