Onwaardig Afscheid

De jonge Irakees, genaamd Bilal speelt tussen de betonnen brokken van een voormalig schoolgebouw. Hij had er zelf niet op school gezeten, maar zijn neef wel. De mazzelaar. Waarom bombarderen de Amerikanen mijn school niet een keer! Het is onrustig in het land. De Amerikanen zijn al een langere tijd aanwezig in het land en dat is niet bepaald keurig met voetenvegen gegaan. Volwassenen gaan daar aan ten onder. Ze beseffen namelijk dat hun land verwoest is en dat de toekomst er nog minder rooskleurig uit zal komen te zien, maar kinderen slaan zich overal doorheen. Dat komt omdat ze slechts een kortetermijnvisie hebben, ze denken niet na over de vorige en over de volgende generaties; ze genieten van het moment.

Vele jaren later is er niets verandert. Er is geen “vrijheid” en “democratie” gekomen die Bush zo vurig beloofd had. Het land ligt in puin en lijkt stuurloos zonder dictator. Het vuilnis wordt niet meer opgehaald, er worden geen politieke maatregelen meer genomen, de gezondheidszorg is volledig ingestort en daarnaast wordt het land bedreigt door de komst van IS. Wat heb je aan “vrijheid” als de voorzieningen met de grond gelijk zijn gemaakt en wat heb je aan democratie als er geen bekwame politieke leiders verkiesbaar zijn? De jongen die tussen het puin van de school speelde, werkt nu als een manusje-van-alles in de grote stad. Hij woont met zijn ouders in een arme buitenwijk en biedt financiële ondersteuning aan zijn ouders. Hij heeft een broertje van negen, Aziz die als bijbaantje stenen verzamelt voor plaatselijke stenigingen van vrouwen. En de jongen had een zus, Ayda, alleen die had in een onbewaakt moment een relatie proberen aan te knopen met een man van joods bloed. Toen de vader daar achter kwam, moest Aziz overuren maken.

Onze Bilal loopt terug van werk, hij heeft vandaag twee Amerikaanse helmen als soeppannen aan oude vrouwen verkocht en een autobom onschadelijk gemaakt. Daar hoeft u niet vreemd van op te kijken. Zoals wij weten hoe we selfies moeten maken, zo weet Bilal hoe hij autobommen onschadelijk moet maken. In een land waar niet alleen automobilisten gordels omdoen, is het geen overbodige luxe om te weten hoe je bommen onklaar moet maken. Inmiddels is Bilal een vriend tegengekomen. Hij schrikt in eerste instantie, want ze hebben elkaar nooit in het openbaar ontmoet. De vriend wil wat afspreken, maar het wordt afgewimpeld, Bilal heeft geen tijd.

De jonge Irakees schrok van zijn ontmoeting. Het betrof immers geen gewone vriendschap, hij had relatie met deze jongen. Hij moest het vertellen, het is niet mogelijk om het nog langer te verbergen. Die avond vertelde de jongen over zijn homoseksuele relatie. En alhoewel hij bij gebrek aan stenen niet fysiek aangevallen werd, werd hem verzocht om de familie te verlaten, anders werd hij de volgende dag opgeknoopt. Het was een slecht afscheid, alhoewel, natuurlijk niet zo slecht als een oud NOS-sportverslaggever, maar het was duidelijk dat Bilal zijn ouders nooit meer terug zal zien. Hij moest vertrekken, en snel ook.

Inmiddels is Bilal opgevangen als gast bij mensen thuis, in een simpel, Nederlands rijtjeshuis. Hij is opgevangen als experiment, ze denken immers dat het goed is als vluchtelingen in een huiselijke omgeving terecht komen, in plaats van zo’n onpersoonlijk opvangcentrum. Maar daar zit je tenminste nog met lotgenoten. Met mensen die net zo onzeker over hun toekomst zijn als jij. Met mensen die je enigszins kunnen begrijpen, die de taal ook niet machtig zijn. Maar we hebben het voor een groot deel aan onszelf te danken. Het waren immers de westerse landen die zich zo genoodzaakt voelde om democratie te brengen in landen waar dictatuur “normaal” was. Nu is het een grote rotzooi geworden. Nu zit Bilal op een lederen bank in een rijtjeshuis. Wat hij de hele dag doet? Oppassen op het huis en een poging doen om Nederlandse woorden te leren. Iedereen in de buurt moet er nog een beetje aan wennen. De politie is al vier keer gebeld vanwege “de verdachte man” in het huis. Bilal is zich inmiddels een nutteloze waakhond gaan voelen. De postbode loopt naar het Bilals huis met zijn brieven. Voorzichtig steekt hij zijn hand in de brievenbus want soms trok hij hem eruit en riep: “potverdomme, heeft die kuthond me weer gebeten.”. Nu was hij opgelucht om geen scherpe tanden te voelen. Hij trok zijn hand uit de brievenbus, liep een meter verder en kermde uit: Verdomme, mijn horloge! 

Drank & Drugs

De man zit in het restaurant, nippend aan zijn eerste kop koffie. De eenzaam ogende man, die alleen aan een tafel voor twee zit, heeft een afspraakje. Hij is een beetje nerveus. Dat is ook niet zo vreemd, hij is inmiddels in zijn 40-er jaren en de laatste keer dat hij een afspraakje had, kan hij zich niet meer herinneren. Na zijn derde kop koffie achterovergeslagen te hebben, begint de man geïrriteerd op zijn horloge te kijken. Komt ze nog? Of is dit weer zo’n oplichtster? De tijd tikt door en de oosterse serveerster vraagt of meneer al behoefte heeft aan het voorgerecht. Nee, ze kan nu elk moment komen. En zo geschiedde. Een blonde vrouw van in de 50 met de rimpels van Natasja Froger en de lichaamsbouw van Patty Brard betreed de zaak. Haar getatoeëerde enkels strompelen langzaam dichterbij, ze blijft vertwijfeld voor de man staan en vraagt: Ben jij sixpackboy1986_xxx?

Nadat het stel tegen het eind van de avond een halve oceaan aan sushi achterover hebben geslagen, gooien ze nog een paar glazen wodka achterover om de grote hoeveelheid sushi-bacteriën te doden. De man wil afrekenen en terwijl hij haastig naar zijn pinpas zoekt, vallen de foto’s van zijn vrouw en kinderen uit zijn portemonnee. De mond van de vrouw viel open (en dat is een hele prestatie na zoveel facelifts). Heb jij een vrouw? De man dacht even na, hij was al blij dat hij zijn vreemdgaan-account niet bij Ashley Madison had afgesloten. De man moest iets antwoorden dus hij verzon maar wat: Mijn vrouw is vorig jaar omgekomen bij de lancering van een lingerielijn voor Islamitische Staat. Echt waar!? Vraagt de vrouw verschrikt. Wat verschrikkelijk!

De twee lopen gebroederlijk het restaurant uit, ze zwalken van de ene, naar de andere kant van de straat. De vrouw weet dat haar benen al 20 jaar niet meer over de capaciteit beschikken, die ze nu van haar onderstel vraagt, maar het feit dat ze over een jonge fysiotherapeut beschikt, ontmoedigt haar niet om dit soort jeugdige stuiptrekkingen te vertonen. Terwijl de twee als de lamme en de blinde steeds verder in het centrum trekken, komen ze een groep jongeren tegen. De herrie klinkt steeds luider en de chaos wordt steeds zichtbaarder. De politie staat om het politiebureau en een menigte rent vol op het bureau in. De jongeren, waaronder vooral veel “vrouwen”, schreeuwen. Ze vragen overduidelijk om iemands vrijlating. Wie zal het zijn? Een politiek activist? Een alleen bij hipsters populaire filosoof? Neen. Het betrof een zogeheten rapper, iemand die op een ritme en een matige melodie een rijmpje produceert dat eerder provocerend dan amuserend overkomt en daarnaast geen gebruik maakt van rijmschema’s en enkel gebruik maakt van de directe Jip-en-Janneke-rijm.

De rapper in kwestie is beroemd geworden met het nummer “Drank & Drugs” het nummer dat geliefd is onder 13-jarige Gucci-tasjes dragende opgeschoren nep-gangsters die door strengere drankcontroles elk weekend een poging doen tot fristi-comazuipen. De rapper had vanaf het podium de aanwezige politie meerdere malen beledigt, waarop hij werd meegenomen. Het publiek was woest, maar dit kereltje heeft nog geluk gehad. De vorige keer dat men beledigingen uitte via een luidspreker, werden er landmijnen neergelegd.

De vreemdgaande man en de vreemde vrouw liepen verder. Ze hadden elkaar eigenlijk belazert. Ze hadden zich allebei jonger voorgedaan op de site dan ze eigenlijk zijn. Maar ach, wat maakt het uit, denkt de man. Is er iemand in deze wereld ver gekomen met eerlijkheid? De man had afgesproken de vrouw thuis te brengen, hij moest echter nog geld hebben om zijn auto uit de parkeergarage te halen, hij had geen contant geld meer op zak. En terwijl de vreemde vrouw boven de gracht hangt en een poging doet om de sushi weer te laten zwemmen, hangt de man boven de koffer van een Roemeen die met zijn accordeon voor Hoogvliet in slaap gevallen is. En terwijl de man in de vroege ochtend de vrouw af wil zetten in een wijk waar je enkel met een kogelvrij vest rond zou moeten lopen, draait ze zich om. Wat voor werk doe je eigenlijk? De man aarzelt, ik ben ambtenaar, zei hij. En jij? De vrouw lacht; ik doe niks. M’n zoon betaald de huur, hij is rapper. 

De rijdende vechter

De leider van het fictieve Plukoniuas loopt rond in zijn paleis. Het volk is ontevreden. Ze hebben geen geld om een nieuwe auto te kopen, verhuizen kunnen ze niet omdat de huizenmarkt is ingestort en ze hebben de 1000 Krøbels die in de verkiezingen van 3029 beloofd werden nooit gehad. Daarnaast heeft de eenhoornsectie van de verenigde cartridges een motie van wantrouwen ingediend. De vereniging van zeemeerminnen is kopje onder gegaan en de vakbond van windmolenkabouters verzet zich fel tegen de opkomende blauwe energie. Aan wie moet de leider zijn zorgen uitten? Zijn coalitiegenoot is een hond die uit een Belgische kinderserie is gelopen! De leider van Plukoniuas speelt piano en zucht, het is niet makkelijk om de leider van een fictieve staat te zijn. Plots wordt het pianospel verstoord door het kraken van de deuren. De leider kijkt om en ziet een woedende menigte steeds dichterbij komen. Ze komen met brandende fakkels en hooivorken in de “comfort-zone” van de grootse leider, bij wie het vuur nu letterlijk aan de schenen ligt. De scherpe punten van een hooivork komen met een grote vaart op de leider af en plots…

Rutte wordt gillend en zwetend wakker in zijn bed. “Wat is er schat?” Vraagt hij in een vrouwenstem aan zichzelf bij gebrek aan een wederhelft. Ik weet het niet… misschien is dit alles mij een beetje teveel aan het worden. Al die vragen, al die kritiek. Waarom willen ze me steeds herinneren aan een uitspraak die ik jaren geleden heb gedaan, dat is toch al lang niet meer relevant! Ik word er niet goed van! Ik droomde gisteren nog van Hans van Baalen die als ijscoboer door Noord-Korea reed en inkomensafhankelijke prijzen hanteerde. Misschien moet ik een paar weekjes vrij nemen. Misschien moet ik het debat van deze week nog even verwerken…

En terwijl de leider een paar dagen later een kalmerende wandeling maakt, zitten een aantal mensen ontspannen & onderuitgezakt in de trein. Terwijl de meeste passagiers als een kasplantje door het raampje turen, horen twee Amerikaanse militairen in burger een vreemd geluid uit het toilet. Dat kwam niet omdat de zieke geest in het kleine kamertje darmproblemen had, hij was een terroristische diarree aan het voorbereiden. De oplettende oren van de Amerikanen hebben ervoor gezorgd dat een heel wat mensen de trein levend konden verlaten. Naast het feit dat de VS de FIFA heeft opgerold, tippen ze de Europese landen ook over terroristische gevaren. Nu is het op het punt gekomen dat de ook een handje bij de preventie van aanslagen helpen.

Iedereen heeft het recht op goede verdediging, ook deze verschrikkelijke man die een aanslag in een trein wilde plegen. Maar sommige suggesties van de verdediging kunnen gewoon een belediging voor de slachtoffers zijn. De advocaat van de verdachte pleit dat het slechts een “arme overvaller” is die “op zoek was naar eten”. Ja natuurlijk. Hij wilde alleen wat eten uit tassen stelen zeker? En die AK-47 was op het toilet natuurlijk door iemand anders achtergelaten? Deze arme overvaller wilde het wapen even terugbrengen naar de rechtmatige eigenaar en had het voor de zekerheid even goed doorgeladen en getest of het nog goed functioneerde. Volgens de advocaat zal die jongen waarschijnlijk helemaal niet zo slecht zijn. Ik zie het al voor me dat zijn gesluierde vrouw door de politie wordt gevraagd of ze wist van zijn plannen, waarop ze beweert dat ze “niets te verbergen” heeft.

Lef heeft hij wel, die advocaat. Als je een zaak als deze op zo’n wijze wil verdedigen, durf je wel een uitdaging aan. Of het is gewoon een doorgedraaid mannetje dat in zijn jeugd teveel Monopoly heeft gespeeld en denkt dat als je goed dobbelt, je altijd een kans hebt om uit de gevangenis te blijven. Wellicht vergeet de advocaat dat het enige realistische aan monopoly is dat je drie beurten krijgt voordat je mank-lopend de gevangenis uit mag. Of misschien hoopt de advocaat dat de rechter om te kopen is. Bij de meeste rechters zal dat geen makkie zijn, die zijn niet zo gevoelig voor extra geld. In dat geval hoop ik dat hij de Rijdende Rechter krijgt, die voor een paar centen extra naar SBS6 is vertrokken. Wuif een paar biljetjes onder die snor en je krijgt een prachtig resultaat. Verdachte vrijgesproken i.v.m. gebrek aan bewijs; dit is mijn uitspraak, en daar moet u het mee doen.