Verstopeieren

“De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier”. Dit citaat uit het Koningslied, dat getuigt van creativiteitsarmoede en het ondermijnen van de schoonheid der Nederlandse taal, kwam in mij op toen ik Wilders voor de rechter zag staan. Hij was aanwezig bij een proefzitting deze week in een rechtszaal bij Schiphol. Hij hield een speech over de veiligheidsmaatregelen die getroffen moeten worden om hem in leven te houden en hij vroeg de rechters om een eerlijk proces. De rechters, waarvan een enkeling bedenkelijk keek alsof hij al een wraking tijdens de proefzitting zou verwachten, probeerden op te maken wat er hen eigenlijk verteld werd: spreek mij vrij, anders is dit proces niet eerlijk.

Donald Trump en de Populistencarrousel

Veel mensen moesten er even om lachen. Donald Trump? Hij maakt geen kans, zo gek zijn de Amerikanen niet! Ze mogen dan een reeks van zinloze interventies op hun naam hebben staan, ultra-commercieel ingesteld zijn en zich de beste van de wereld voelen, maar zo gek zijn ze niet… Niets blijkt minder waar. Terwijl Donald Trump steeds populairder lijkt te worden, weet te Republikeinse Partij zich geen raad meer. De partij is zich zeer bewust van haar tanende electoraat. Wanneer de partij steeds meer naar rechts opschuift, lopen er meer kiezers over naar de democraten. De republikeinen zoeken een toegankelijke, gematigde, licht-conservatieve stemmentrekker die op een scherpe doch elegante wijze met de democraten kan afrekenen. Donald Trump is bij deze criteria niet bepaald de eerste naam die in je opkomt. Misschien moeten we wennen aan het idee, dat men een behoefte heeft aan de antipoliticus en in 2016 blijkbaar meer dan ooit.

De Erdogan-Krant

Het is vroeg in de ochtend, er vindt een redactievergadering plaats zoals op elke maandag. De koffie en thee staat snel klaar en de plannen worden doorgenomen. De artikelen voor de volgende dag zijn gekeurd en grotendeels ‘goed’ bevonden. Nog even en de persen kunnen aan. De redactie heeft het moeilijk, het is een heel karwei om in een land als Turkije een kritische krant uit te geven. In het land waar men zich snel snijdt aan kritische tongen of vileine pennenstreken op papier, is het verstandig om zalvend te schrijven en te spreken. En terwijl de hoofdredacteur aan het zoeken is tussen de papieren die in zijn bureaula liggen, klinkt er herrie in de straat. Datgene waar hij al maanden voor vreesde, is werkelijkheid geworden.